Τι ειναι αυτο που σε σταματα πριν αυτοκτονησεις; Το εχεις σκεφτει σιγουρα αλλα για να διαβαζεις η να γραφεις αυτο εδω προφανως δεν το εκανες. Γιατι; Νομιζα οτι αυτο που λενε φουσκωσαν τα ματια μου απο το κλαμα ειναι μεταφορικο. Τι ειναι αυτο που σε σταματα πριν αυτοκτονησεις; Αυτη τη στιγμη παντως τιποτα.

Suicide

Τη ζωή μου την έβλεπα σα να είναι ένα μπλοκ χαρτιά, έγραφα πάνω ζωγράφιζα μουτζούρωνα και νόμιζα ότι αν κάποια στιγμή δε μου αρέσει απλά θα σκίσω τη σελίδα και οκ θα αρχίσω να γράφω στην επόμενη. Και κάπως έτσι το Σεπτέμβρη είπα δε γίνεται δε μου αρέσει αυτό γύρω μου θα σηκωθώ να φύγω, και νόμιζα ότι αν φύγω όλα μου τα προβλήματα θα λυθούν και θα τη σκίσω τη σελίδα μου και θα πάω να μουτζουρώσω μία καινούρια. Και δε με ένοιαζε που δε μου άρεσε η σχολή και που δεν είχα ξαναέρθει ποτέ εδώ πέρα και δεν ήξερα κανέναν νόμιζα ότι επειδή είναι όλα από την αρχή δεν πειράζει θα μου αρέσει. Ε και φάνηκε είναι η αλήθεια να μη με θέλει το πράγμα γιατί στο δρόμο που έφευγα συνειδητοποίησα ότι είχα χάσει το εισιτήριο. Και τέλος πάντων φτάνω ολομόναχη χωρίς καν να ξέρω πού είναι το σπίτι μου και τότε μάλλον κατάλαβα ότι δεν θα είχε τόσο πλάκα και ότι μάλλον είχα μπροστά μου κάτι δύσκολο να περάσω, μόνη μου. Τελικά η ζωή δεν είναι μπλοκ είναι απλά μία σελίδα και αν κάτι κάνεις και δε σου αρέσει δεν μπορείς να τη σκίσεις γιατί μετά δεν θα σου δώσουν άλλη, άρα όσο και να φεύγεις όπου και να πηγαίνεις αυτά που έχεις κάνει και αυτά που έχεις πάθει θα είναι εκεί και αργά ή γρήγορα θα τα δεις. Απλά πρέπει να ζυγίσεις κάποια στιγμή αν θες πιο πολύ να συνεχίσεις να γράφεις ή να πετάξεις τη σελίδα.

Τέλος.

Άλλη μία φορά που με έφτασε στα όρια μου χωρίς να νοιάζεται. Άλλη μία φορά που με έκανε να νιώσω τόσο άσχημα χωρίς να καίγεται καρφί. Βασικά μάλλον το ευχαριστήθηκε. Αυτή τη φορά δεν μπήκα καν στη διαδικασία να δείξω πώς με έκανε να νιώσω. Έμεινα εκεί άφωνη νιώθοντας κουρασμένη εξαντλημένη συναισθηματικά χωρίς καμία όρεξη να σε πείσω για οτιδήποτε. Τώρα είμαι σίγουρη. Δε με νοιάζει τόσο καθόλου πια... Τελείωσες. 

Όχι το δεύτερο εγώ μου, ολόκληρο κομμάτι μου

Μου λείπει η αδερφή μου. Μου λέιπει πολύ. Έχουμε ένα χρόνο διαφορά οπότε μεγαλώσαμε μαζί και ταυτόχρονα. Δεν θυμάμαι καμία στιγμή πολύ χαρούμενη ή πολύ δύσκολη χωρίς αυτή. Έχω γεμίσει το σπίτι με φωτογραφίες μας από τότε που ήμασταν μικρές. Θέλω να της μιλάω 24 ώρες στο τηλέφωνο και αν με ρωτήσεις ναι νομίζω ότι αυτός είναι ένας ρεαλιστικός τρόπος να ζω. Αλλά δε μπορώ να καταλάβω, τελικά μου λείπει όντως η αδερφή μου τόσο πολύ ή μου λείπω εγώ τα χρόνια που ζούσα κάθε λεπτό μου μαζί της; Περπατάω στο δρόμο μιλάω σε ανθρώπου κοιτάζω στον καθρέφτη γράφω αυτό το κείμενο και δεν ξέρω. Περπατάει στο δρόμο εκείνο το κορίτσι που είναι αγκαλιά με την αδερφή μου στη φωτογαφία που έχω στο πορτοφόλι; Μιλάει αυτό το κορίτσι που χαμογελάει δίπλα στην αδερφή μου στη φωτογραφία από τα 6α της γενέθλια που έχω απέναντι από το κρεβάτι μου; Η αντανάκλαση στον καθρέφτη είναι το κορίτσι που κρατάει το χέρι της αδερφής μου στη φωτογραφία που είναι κολλημένη εκεί; Μου λείπουν και οι δύο. Μου λείπουν αυτά τα κορίτσια που μεγάλωσαν μαζί αλλά όχι και μαζί με τους γονείς τους, που έμαθαν από τα μικρά και χαζά λάθη τους που τσακώνονταν και τα είχαν βρει πριν καν τελειώσει ο καυγάς που μάθαιναν πράγματα μαζί που έκλεβαν μαζί τσιγάρα που γέλαγαν πολύ μαζί και ξεπερνούσαν τα πάντα απλά επειδή ήταν μαζί. Τώρα αυτά τα κορίτσια δεν είναι μαζί και μπορεί καν να μην υπάρχουν πια. Ίσως εξαφανίστηκαν από τη στιγμή που έπαψαν να είναι μαζί. Δεν ξέρω. Και δε με νοιάζει. Δεν έχει καμία σημασία. Απλά, θα ήταν ωραία... Όχι να προσποιηθούμε ότι εκείνα τα αθώα χαμόγελα υπάρχουν και ότι μπορούμε να τα φέρουμε πίσω. Θα ήταν ωραία να ξανακρατήσουμε τα χέρια και να δούμε τι θα καταφέρουν αυτά τα δύο καινούρια κορίτσια που είμαστε πια. Όχι δεν είναι η αδερφή μου το δεύτερο εγώ μου. Είναι ολόκληρο κομμάτι μου.

Νομίζω οτι με μισώ

Μερικές φορές νιώθω ότι βουλιάζω. Δεν αντεχω τον εαυτό μου, δεν αντέχω να περνάω χρόνο μαζί μου. Με αναγκάζω να σκέφτομαι, όχι κάτι συγκεκριμένο και επώδυνο απλά να σκέφτομαι. Και μου φαίνεται τόσο βουνό το να σκέφτομαι το οτιδήποτε. Έχω ένα μοναδικό ταλέντο να δίνω αρνητική χροιά σε ό,τι και να σκέφτομαι, πραγματικά, ακόμα και στο πιο απλό και φαινομενικά ακίνδυνο, μέσα σε αυτό εγώ μπορώ να πνιγώ. Νομίζω ότι με μισώ. Από όπου κι αν το πιάσεις μου είμαι ανυπόφορη, με αρρωσταίνω με καταστρέφω. Λιώνω μέσα και δίπλα μου και κάθομαι και με κοιτάω. Λατρέυω αυτούς που με σιχαίνονται, νίωθω ότι είναι οι μόνοι που είναι ειλικρινείς μαζί μου. Με γοητεύουν, τους ερωτεύομαι. Θέλω να με παρατήσω στην ησυχία μου, με ενοχλώ.