Μερικές φορές νιώθω ότι βουλιάζω. Δεν αντεχω τον εαυτό μου, δεν αντέχω να περνάω χρόνο μαζί μου. Με αναγκάζω να σκέφτομαι, όχι κάτι συγκεκριμένο και επώδυνο απλά να σκέφτομαι. Και μου φαίνεται τόσο βουνό το να σκέφτομαι το οτιδήποτε. Έχω ένα μοναδικό ταλέντο να δίνω αρνητική χροιά σε ό,τι και να σκέφτομαι, πραγματικά, ακόμα και στο πιο απλό και φαινομενικά ακίνδυνο, μέσα σε αυτό εγώ μπορώ να πνιγώ. Νομίζω ότι με μισώ. Από όπου κι αν το πιάσεις μου είμαι ανυπόφορη, με αρρωσταίνω με καταστρέφω. Λιώνω μέσα και δίπλα μου και κάθομαι και με κοιτάω. Λατρέυω αυτούς που με σιχαίνονται, νίωθω ότι είναι οι μόνοι που είναι ειλικρινείς μαζί μου. Με γοητεύουν, τους ερωτεύομαι. Θέλω να με παρατήσω στην ησυχία μου, με ενοχλώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου