Τέλος.

Άλλη μία φορά που με έφτασε στα όρια μου χωρίς να νοιάζεται. Άλλη μία φορά που με έκανε να νιώσω τόσο άσχημα χωρίς να καίγεται καρφί. Βασικά μάλλον το ευχαριστήθηκε. Αυτή τη φορά δεν μπήκα καν στη διαδικασία να δείξω πώς με έκανε να νιώσω. Έμεινα εκεί άφωνη νιώθοντας κουρασμένη εξαντλημένη συναισθηματικά χωρίς καμία όρεξη να σε πείσω για οτιδήποτε. Τώρα είμαι σίγουρη. Δε με νοιάζει τόσο καθόλου πια... Τελείωσες. 

Όχι το δεύτερο εγώ μου, ολόκληρο κομμάτι μου

Μου λείπει η αδερφή μου. Μου λέιπει πολύ. Έχουμε ένα χρόνο διαφορά οπότε μεγαλώσαμε μαζί και ταυτόχρονα. Δεν θυμάμαι καμία στιγμή πολύ χαρούμενη ή πολύ δύσκολη χωρίς αυτή. Έχω γεμίσει το σπίτι με φωτογραφίες μας από τότε που ήμασταν μικρές. Θέλω να της μιλάω 24 ώρες στο τηλέφωνο και αν με ρωτήσεις ναι νομίζω ότι αυτός είναι ένας ρεαλιστικός τρόπος να ζω. Αλλά δε μπορώ να καταλάβω, τελικά μου λείπει όντως η αδερφή μου τόσο πολύ ή μου λείπω εγώ τα χρόνια που ζούσα κάθε λεπτό μου μαζί της; Περπατάω στο δρόμο μιλάω σε ανθρώπου κοιτάζω στον καθρέφτη γράφω αυτό το κείμενο και δεν ξέρω. Περπατάει στο δρόμο εκείνο το κορίτσι που είναι αγκαλιά με την αδερφή μου στη φωτογαφία που έχω στο πορτοφόλι; Μιλάει αυτό το κορίτσι που χαμογελάει δίπλα στην αδερφή μου στη φωτογραφία από τα 6α της γενέθλια που έχω απέναντι από το κρεβάτι μου; Η αντανάκλαση στον καθρέφτη είναι το κορίτσι που κρατάει το χέρι της αδερφής μου στη φωτογραφία που είναι κολλημένη εκεί; Μου λείπουν και οι δύο. Μου λείπουν αυτά τα κορίτσια που μεγάλωσαν μαζί αλλά όχι και μαζί με τους γονείς τους, που έμαθαν από τα μικρά και χαζά λάθη τους που τσακώνονταν και τα είχαν βρει πριν καν τελειώσει ο καυγάς που μάθαιναν πράγματα μαζί που έκλεβαν μαζί τσιγάρα που γέλαγαν πολύ μαζί και ξεπερνούσαν τα πάντα απλά επειδή ήταν μαζί. Τώρα αυτά τα κορίτσια δεν είναι μαζί και μπορεί καν να μην υπάρχουν πια. Ίσως εξαφανίστηκαν από τη στιγμή που έπαψαν να είναι μαζί. Δεν ξέρω. Και δε με νοιάζει. Δεν έχει καμία σημασία. Απλά, θα ήταν ωραία... Όχι να προσποιηθούμε ότι εκείνα τα αθώα χαμόγελα υπάρχουν και ότι μπορούμε να τα φέρουμε πίσω. Θα ήταν ωραία να ξανακρατήσουμε τα χέρια και να δούμε τι θα καταφέρουν αυτά τα δύο καινούρια κορίτσια που είμαστε πια. Όχι δεν είναι η αδερφή μου το δεύτερο εγώ μου. Είναι ολόκληρο κομμάτι μου.