Τη ζωή μου την έβλεπα σα να είναι ένα μπλοκ χαρτιά, έγραφα πάνω ζωγράφιζα μουτζούρωνα και νόμιζα ότι αν κάποια στιγμή δε μου αρέσει απλά θα σκίσω τη σελίδα και οκ θα αρχίσω να γράφω στην επόμενη. Και κάπως έτσι το Σεπτέμβρη είπα δε γίνεται δε μου αρέσει αυτό γύρω μου θα σηκωθώ να φύγω, και νόμιζα ότι αν φύγω όλα μου τα προβλήματα θα λυθούν και θα τη σκίσω τη σελίδα μου και θα πάω να μουτζουρώσω μία καινούρια. Και δε με ένοιαζε που δε μου άρεσε η σχολή και που δεν είχα ξαναέρθει ποτέ εδώ πέρα και δεν ήξερα κανέναν νόμιζα ότι επειδή είναι όλα από την αρχή δεν πειράζει θα μου αρέσει. Ε και φάνηκε είναι η αλήθεια να μη με θέλει το πράγμα γιατί στο δρόμο που έφευγα συνειδητοποίησα ότι είχα χάσει το εισιτήριο. Και τέλος πάντων φτάνω ολομόναχη χωρίς καν να ξέρω πού είναι το σπίτι μου και τότε μάλλον κατάλαβα ότι δεν θα είχε τόσο πλάκα και ότι μάλλον είχα μπροστά μου κάτι δύσκολο να περάσω, μόνη μου. Τελικά η ζωή δεν είναι μπλοκ είναι απλά μία σελίδα και αν κάτι κάνεις και δε σου αρέσει δεν μπορείς να τη σκίσεις γιατί μετά δεν θα σου δώσουν άλλη, άρα όσο και να φεύγεις όπου και να πηγαίνεις αυτά που έχεις κάνει και αυτά που έχεις πάθει θα είναι εκεί και αργά ή γρήγορα θα τα δεις. Απλά πρέπει να ζυγίσεις κάποια στιγμή αν θες πιο πολύ να συνεχίσεις να γράφεις ή να πετάξεις τη σελίδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου