Είναι τόσο ωραίο το κρύο όταν ξημερώνει. Όλα γυρνάνε γύρω και μέσα στα χέρια μου, δεν ξέρω τι θέλω, δεν ξέρω καν αν θέλω κάτι. Ξέρω πόσο περίεργα νιώθω να περνάνε οι μέρες μου, πραγματικά άσχημα. Δεν θέλω να είμαι σε μέρη που έχει κόσμο, νομίζω ότι πλέον έχει γίνει παθολογικό. Μου είναι σχεδόν αδύνατο να συνηπάρξω με οποιονδήποτε. Νομίζω ότι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ειναι ο οίκτος που βλέπω στα μάτια τους. Δεν ξέρω αν είναι όντως εκεί, δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, δε με νοιάζει κι ολας. Αυτή η αισθηση με διαλύει. 

Σήμερα είναι τα γενέθλια μου και έγινα 19 και δεν μου αρέσει καθόλου αυτό πάει το 18 και ήθελα να πάω στη θάλασσα να περάσω εκεί όλη μου τη μέρα και δεν πήγα και έχω νεύρα και διάβασμα και ένα σωρό πράγματα στο κεφάλι μου και γενικά, είναι χάλια τα γενέθλια. Είναι πραγματικά χάλια. Γιατί τα περιμένεις στην ουσία όλο το χρόνο λες και υπάρχει λόγος να θες να μεγαλώσεις και έχεις αυτό τον εξαναγκασμό ότι πρέπει να περάσεις πάρα πολύ ωραία και προφανώς δε γίνετε να είναι όλα πολύ ωραία γιατί είναι απλά μία μέρα σαν όλες τις άλλες ή μπορεί και λίγο χειρότερη όπως γίνεται με όλες τις μέρες, οπότε απογοητεύεσαι που δεν πέρασες όσο καλά ''έπρεπε'' και γενικά γάμησε τα. Και σκέψου εγώ κάποτε τα λάτρευα τα γενέθλια μου, δεν είχα καλύτερο.

Νιώθω τόσο κουρασμένη συναισθηματικά και τόσο απογοητευμένη. Φοβισμένη. Φοβάμαι να σκεφτώ αυτά που έχω περάσει φοβάμαι να τα αντιμετωπίσω, δεν έχω τη δύναμη να κρύβω τα πάντα και απλά θέλω να τα παρατήσω. Μου είναι τόσο δύσκολο. Όλα μου είναι δύσκολα. Μου είναι δύσκολο να σκεφτώ, να νιώσω, να συμπεριφερθώ, να μην πονάω. Μου είναι δύσκολο να προσπαθώ. Και φαίνεται τόσο γλυκιά και ξεκούραστη η παραίτηση, τόσο λαχταριστή, αλλά φοβάμαι ότι μπορεί αν τα παρατήσω τώρα να χάσω πολλά όμορφα πράγματα, όπως την ευκαιρία να με δω να τα καταφέρνω. Και έτσι κρατιέμαι σε ένα πολύ ενδιάμεσο στάδιο στο οποίο με αναγκάζω να σκέφτομαι και να νιώθω για να μου θυμίζω ότι είμαι ζωντανή. Κυριολεκτικά με αναγκάζω. Και μου δίνω συνέχεια κίνητρα για ενθουσιασμό με το παραμικρό. Είναι όλα πολύ περίεργα εδώ. Δεν θέλω κανέναν, τα συναισθήματα είναι βάρος. Γι αυτό ο άνθρωπος δεν μπορεί να πετάξει. Το χειρότερο είναι που πρέπει να προσέχεις τους άλλους, τι θα καταλάβουν ή τι θα πουν για σένα.Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να τα κάνω, για να τα δείχνω στον εαυτό μου, αλλά δε μπορώ. Εύχομαι να μπορούσα να κάνω ό,τι ήθελα και όλοι να προσποιούνταν ότι δεν υπάρχω. Αυτός είναι ο δικός μου τέλειος ορισμός της ύπαρξης. Να ζούσα να ταξίδευα να παρατηρούσα να άγγιζα να τραγουδούσα και κανείς να μην μπορούσε να με βλέπει, σα να είμαι αόρατη, σα να μην υπάρχω