Νιώθω τόσο κουρασμένη συναισθηματικά και τόσο απογοητευμένη. Φοβισμένη. Φοβάμαι να σκεφτώ αυτά που έχω περάσει φοβάμαι να τα αντιμετωπίσω, δεν έχω τη δύναμη να κρύβω τα πάντα και απλά θέλω να τα παρατήσω. Μου είναι τόσο δύσκολο. Όλα μου είναι δύσκολα. Μου είναι δύσκολο να σκεφτώ, να νιώσω, να συμπεριφερθώ, να μην πονάω. Μου είναι δύσκολο να προσπαθώ. Και φαίνεται τόσο γλυκιά και ξεκούραστη η παραίτηση, τόσο λαχταριστή, αλλά φοβάμαι ότι μπορεί αν τα παρατήσω τώρα να χάσω πολλά όμορφα πράγματα, όπως την ευκαιρία να με δω να τα καταφέρνω. Και έτσι κρατιέμαι σε ένα πολύ ενδιάμεσο στάδιο στο οποίο με αναγκάζω να σκέφτομαι και να νιώθω για να μου θυμίζω ότι είμαι ζωντανή. Κυριολεκτικά με αναγκάζω. Και μου δίνω συνέχεια κίνητρα για ενθουσιασμό με το παραμικρό. Είναι όλα πολύ περίεργα εδώ. Δεν θέλω κανέναν, τα συναισθήματα είναι βάρος. Γι αυτό ο άνθρωπος δεν μπορεί να πετάξει. Το χειρότερο είναι που πρέπει να προσέχεις τους άλλους, τι θα καταλάβουν ή τι θα πουν για σένα.Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να τα κάνω, για να τα δείχνω στον εαυτό μου, αλλά δε μπορώ. Εύχομαι να μπορούσα να κάνω ό,τι ήθελα και όλοι να προσποιούνταν ότι δεν υπάρχω. Αυτός είναι ο δικός μου τέλειος ορισμός της ύπαρξης. Να ζούσα να ταξίδευα να παρατηρούσα να άγγιζα να τραγουδούσα και κανείς να μην μπορούσε να με βλέπει, σα να είμαι αόρατη, σα να μην υπάρχω