Είναι τόσο ωραίο το κρύο όταν ξημερώνει. Όλα γυρνάνε γύρω και μέσα στα χέρια μου, δεν ξέρω τι θέλω, δεν ξέρω καν αν θέλω κάτι. Ξέρω πόσο περίεργα νιώθω να περνάνε οι μέρες μου, πραγματικά άσχημα. Δεν θέλω να είμαι σε μέρη που έχει κόσμο, νομίζω ότι πλέον έχει γίνει παθολογικό. Μου είναι σχεδόν αδύνατο να συνηπάρξω με οποιονδήποτε. Νομίζω ότι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ειναι ο οίκτος που βλέπω στα μάτια τους. Δεν ξέρω αν είναι όντως εκεί, δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, δε με νοιάζει κι ολας. Αυτή η αισθηση με διαλύει.