Δεν θέλω να πεθάνω, όχι ακόμα τουλάχιστον. Όσες φορές όμως προσπαθώ να αδειάσω το μυαλό μου, μου έρχεται πάντα η ίδια εικόνα. Εγώ να πέφτω απο το μπαλκόνι, ξανά και ξανά και ξανά και δύσκολα μου φεύγει μετά. Από τους καφέδες είναι δεσποινίς, και από το τσιγάρο. Κλείστε τα μάτια σας παρακαλώ. Ξαπλώνω μπρούμυτα και ακούω την καρδιά μου, φοβάμαι. Κάνε με μια αγκαλιά

Πρώτα δε με έπαιρνε ο ύπνος με τίποτα, τώρα κοιμάμαι τρεις ώρες και πετάγομαι. Νιώθω τα ελατήρια να λιώνουν και να πέφτω προς τα μέσα, μέσα από τις τάβλες μέσα απο το πάτωμα μέσα απο το χώμα. Παλεύω να με ξαναπάρει και τίποτα. Κάποτε μισούσα τον ύπνο και τώρα παρακαλάω να νυστάξω. Δεν είναι κατάθλιψη γιατρέ, άγχος είναι. Πέρασαν χρόνια απο τότε που με έχασα και μου λειψα. Αν μπορούσα να με ξαναδώ καμιά φορά θα μου το έλεγα. Χίλιες φορές να με κατάπινε το στρώμα