Πρώτα δε με έπαιρνε ο ύπνος με τίποτα, τώρα κοιμάμαι τρεις ώρες και πετάγομαι. Νιώθω τα ελατήρια να λιώνουν και να πέφτω προς τα μέσα, μέσα από τις τάβλες μέσα απο το πάτωμα μέσα απο το χώμα. Παλεύω να με ξαναπάρει και τίποτα. Κάποτε μισούσα τον ύπνο και τώρα παρακαλάω να νυστάξω. Δεν είναι κατάθλιψη γιατρέ, άγχος είναι. Πέρασαν χρόνια απο τότε που με έχασα και μου λειψα. Αν μπορούσα να με ξαναδώ καμιά φορά θα μου το έλεγα. Χίλιες φορές να με κατάπινε το στρώμα