Η ζωή μου θα μπορούσε να είχε πάει πιο στράφι μόνο αν είχα ήδη πεθάνει. ''Να είχα τα νιάτα σου!''. Να τα κάνεις τι ρε; Είμαι 21 και βλέπω ήδη τη ζωή μου πεταμένη στα σκουπίδια, με βλέπω 40ρα να ακούω πάντα πάντα θα 'ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει και να πλαντάζω. Και πλαντάζω ήδη. Γιατί βλέπω πολύ καθαρά να ξετυλίγεται μπροστά μου ο δρόμος της μικροαστικής ζωής μου και αυτό φτάνει για να βυθιστώ ήδη σε κατάθλιψη. Όλα με πιέζουν. Πόνος στο στομάχι, πόνος στον αυχένα, πόνος στο δεξί χέρι. Άγχος πανικός αντικαταθλιπτικά. Άλλη μία ζωούλα που πέρασε και δεν ακούμπησε. Ομορφούλα, χαζούλα, τεμπελούλα, δουλίτσα, σχεσούλα, παιδάκια, αυτοκινητάκι, τριημεράκι, εγγονάκια, κηδειούλα. Κάνω εμετό όσο νιώθω τα πάντα να χάνονται στην ανυπαρξία και στο αδύνατο, να γίνονται μικρούλια. Γδέρνω τα χέρια μου και τα ματώνω σα να με πέταξες σε πηγάδι στο κέντρο της γης και προσπαθώ να ανέβω, μα συνειδητοποιώ πως δε γίνεται να φτάσω στην επιφάνεια και πέφτω να κλαίω. Όταν κουραστώ να κλαίω ξαναρχίζω να γδέρνω τους τοίχους προσπαθώντας να σκαρφαλώσω αλλά είναι θέμα χρόνου να πέσω κλαίγοντας. Τα μάτια μου βαραίνουν, ανυπομονούν να κλείσουν. Άλλοι πιάνονται από μία θρησκεία. Εγώ, εγώ δεν ξέρω ακόμα ποιο θαύμα περιμένω. Μία ευκαιρία να με βγάλω ψεύτρα, έναν από μηχανής θεό να με πετάξει από τον πάτο στην επιφάνεια. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη, αλλά αφού έτυχε και ζω με πιέζω προς το παρόν να περιμένω.

Είμαι ανυπόμονη, εγωίστρια, γκρινιάρα και αυθόρμητη. Νιώθω εύθραυστη αλλά ποτέ δεν το λέω. Κλαίω εύκολα γελάω δύσκολα. Με αγχώνει ο χρόνος που περνάει κυρίως επειδή δεν τον γεμίζω όπως θα ήθελα. Ενθουσιάζομαι γρήγορα και τα παρατάω εύκολα. Μερικές φορές νιώθω έξυπνη. Έχω υπάρξει πολύ ψωνάρα αλλά όχι πια. Η αλήθεια είναι ότι μου λείπει να είμαι ψωνάρα. Είμαι πολύ τσαμπουκάς, λίγο δήθεν μαγκάκι και ποτέ δεν θα σε αφήσω να καταλάβεις ότι με έκανες να νιώσω άσχημα. Μου αρέσει να γνωρίζω κόσμο αλλά ταυτόχρονα μου είναι δύσκολο. Όταν νευριάζω πολύ κλαίω. Μου αρέσουν οι μεγάλες συζητήσεις. Και να μιλάω και να ακούω. Αν μου αρέσεις θα γίνω κακιά μαζί σου. Αν δε γίνω δε μου άρεσες ποτέ ιδιαίτερα. Μου αρέσει η ζέστη, οι φωτογραφίες, η θάλασσα και τα ταξίδια. Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Δε με παίρνει εύκολα ο ύπνος. Το αγαπημένο μου φαγητό είναι οι φακές. 

Σας έχω μιλήσει ποτέ για το πόσο ανυπόφορο είναι να είσαι 21 και να μην ξέρεις τι να κάνεις τη ζωή σου; Βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να πεθαίνουν και αναρωτιέμαι πότε θα έρθει η σειρά μου. Δεν είναι ότι το σκέφτομαι με λαχτάρα ή ότι ανυπομονώ, απλά δεν ξέρω τι να κάνω όσο είμαι ζωντανή. Δεν μου αρέσει αυτό που κάνω αλλά δεν υπάρχει και κάτι άλλο παραγωγικό που να έχω βρει να μου αρέσει και να είμαι καλή. Θέλω να βγω σε μία πλατεία και να αρχίσω να τσιρίζω. Τα σωθηκά μου έχουν γίνει κόμπος και κάθε μέρα που περνάει θέλω όλο και πιο πολύ να μπήξω ένα μαχαίρι μέσα μου να τα ελευθερώσω. Θέλω να γελάσω να τρέξω να φωνάξω να τραγουδήσω να συζητήσω να βοηθήσω να αλλάξω να προσφέρω θέλω θέλω θέλω και το μόνο που κάνω είναι να κάθομαι βιδωμένη στη χειρότερη εκδοχή της πραματικότητας που θα μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχει. Ζητώ ελπίδα.

Τις τελευταίες μέρες δε μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τη μέρα που γράφτηκα στη σχολή. Ήταν μία μέρα που κοιτούσα γύρω μου αχόρταγα και την έχω αποτυπώσει στη μνήμη μου σαν πίνακα ζωγραφικής. Η ανάμνηση αυτή έρχεται με πολύ θόρυβο, αυτό το θόρυβο που έχει μία αγωνία ακατανόητη, και με ένα τεράστιο συναισθηματικό κενό. Δε μου προκαλεί νοσταλγία ούτε χαρά ούτε στενοχώρια. Το συναίσθημα που μου φέρνει είναι νομίζω αυτό που θα έχει κανείς όταν σκέφτεται έναν φόνο που έκανε. Μακάρι να είχα φύγει τρέχοντας. Δε στενοχωριέμαι για τα χρόνια, στενοχωριέμαι για εμένα. Από μικρή ο μόνος τρόπος να με κουμαντάρω ήταν να μου λέω πως τα πράγματα θα αλλάξουν σίγουρα. Αλλά αυτό είναι απλά ένα ψέμα που μου λέω για να με ελέγχω. Η αλήθεια είναι ότι μπορώ να δω πολύ καθαρά όλα τα απαίσια πράγμτα που είχα προβλέψει ότι θα βρεθούν μπροστά μου να έρχονται και να με γδέρνουν να με τραβολογάανε να με σκίζουν με τα δόντια τους. Τι είναι επιτέλους αυτό που πρέπει να κάνω για να με αφήσουν ήσυχη;