Σας έχω μιλήσει ποτέ για το πόσο ανυπόφορο είναι να είσαι 21 και να μην ξέρεις τι να κάνεις τη ζωή σου; Βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να πεθαίνουν και αναρωτιέμαι πότε θα έρθει η σειρά μου. Δεν είναι ότι το σκέφτομαι με λαχτάρα ή ότι ανυπομονώ, απλά δεν ξέρω τι να κάνω όσο είμαι ζωντανή. Δεν μου αρέσει αυτό που κάνω αλλά δεν υπάρχει και κάτι άλλο παραγωγικό που να έχω βρει να μου αρέσει και να είμαι καλή. Θέλω να βγω σε μία πλατεία και να αρχίσω να τσιρίζω. Τα σωθηκά μου έχουν γίνει κόμπος και κάθε μέρα που περνάει θέλω όλο και πιο πολύ να μπήξω ένα μαχαίρι μέσα μου να τα ελευθερώσω. Θέλω να γελάσω να τρέξω να φωνάξω να τραγουδήσω να συζητήσω να βοηθήσω να αλλάξω να προσφέρω θέλω θέλω θέλω και το μόνο που κάνω είναι να κάθομαι βιδωμένη στη χειρότερη εκδοχή της πραματικότητας που θα μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχει. Ζητώ ελπίδα.

Τις τελευταίες μέρες δε μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τη μέρα που γράφτηκα στη σχολή. Ήταν μία μέρα που κοιτούσα γύρω μου αχόρταγα και την έχω αποτυπώσει στη μνήμη μου σαν πίνακα ζωγραφικής. Η ανάμνηση αυτή έρχεται με πολύ θόρυβο, αυτό το θόρυβο που έχει μία αγωνία ακατανόητη, και με ένα τεράστιο συναισθηματικό κενό. Δε μου προκαλεί νοσταλγία ούτε χαρά ούτε στενοχώρια. Το συναίσθημα που μου φέρνει είναι νομίζω αυτό που θα έχει κανείς όταν σκέφτεται έναν φόνο που έκανε. Μακάρι να είχα φύγει τρέχοντας. Δε στενοχωριέμαι για τα χρόνια, στενοχωριέμαι για εμένα. Από μικρή ο μόνος τρόπος να με κουμαντάρω ήταν να μου λέω πως τα πράγματα θα αλλάξουν σίγουρα. Αλλά αυτό είναι απλά ένα ψέμα που μου λέω για να με ελέγχω. Η αλήθεια είναι ότι μπορώ να δω πολύ καθαρά όλα τα απαίσια πράγμτα που είχα προβλέψει ότι θα βρεθούν μπροστά μου να έρχονται και να με γδέρνουν να με τραβολογάανε να με σκίζουν με τα δόντια τους. Τι είναι επιτέλους αυτό που πρέπει να κάνω για να με αφήσουν ήσυχη;