Σας έχω μιλήσει ποτέ για το πόσο ανυπόφορο είναι να είσαι 21 και να μην ξέρεις τι να κάνεις τη ζωή σου; Βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να πεθαίνουν και αναρωτιέμαι πότε θα έρθει η σειρά μου. Δεν είναι ότι το σκέφτομαι με λαχτάρα ή ότι ανυπομονώ, απλά δεν ξέρω τι να κάνω όσο είμαι ζωντανή. Δεν μου αρέσει αυτό που κάνω αλλά δεν υπάρχει και κάτι άλλο παραγωγικό που να έχω βρει να μου αρέσει και να είμαι καλή. Θέλω να βγω σε μία πλατεία και να αρχίσω να τσιρίζω. Τα σωθηκά μου έχουν γίνει κόμπος και κάθε μέρα που περνάει θέλω όλο και πιο πολύ να μπήξω ένα μαχαίρι μέσα μου να τα ελευθερώσω. Θέλω να γελάσω να τρέξω να φωνάξω να τραγουδήσω να συζητήσω να βοηθήσω να αλλάξω να προσφέρω θέλω θέλω θέλω και το μόνο που κάνω είναι να κάθομαι βιδωμένη στη χειρότερη εκδοχή της πραματικότητας που θα μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχει. Ζητώ ελπίδα.