Τις τελευταίες μέρες δε μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τη μέρα που γράφτηκα στη σχολή. Ήταν μία μέρα που κοιτούσα γύρω μου αχόρταγα και την έχω αποτυπώσει στη μνήμη μου σαν πίνακα ζωγραφικής. Η ανάμνηση αυτή έρχεται με πολύ θόρυβο, αυτό το θόρυβο που έχει μία αγωνία ακατανόητη, και με ένα τεράστιο συναισθηματικό κενό. Δε μου προκαλεί νοσταλγία ούτε χαρά ούτε στενοχώρια. Το συναίσθημα που μου φέρνει είναι νομίζω αυτό που θα έχει κανείς όταν σκέφτεται έναν φόνο που έκανε. Μακάρι να είχα φύγει τρέχοντας. Δε στενοχωριέμαι για τα χρόνια, στενοχωριέμαι για εμένα. Από μικρή ο μόνος τρόπος να με κουμαντάρω ήταν να μου λέω πως τα πράγματα θα αλλάξουν σίγουρα. Αλλά αυτό είναι απλά ένα ψέμα που μου λέω για να με ελέγχω. Η αλήθεια είναι ότι μπορώ να δω πολύ καθαρά όλα τα απαίσια πράγμτα που είχα προβλέψει ότι θα βρεθούν μπροστά μου να έρχονται και να με γδέρνουν να με τραβολογάανε να με σκίζουν με τα δόντια τους. Τι είναι επιτέλους αυτό που πρέπει να κάνω για να με αφήσουν ήσυχη;