Η ζωή μου θα μπορούσε να είχε πάει πιο στράφι μόνο αν είχα ήδη πεθάνει. ''Να είχα τα νιάτα σου!''. Να τα κάνεις τι ρε; Είμαι 21 και βλέπω ήδη τη ζωή μου πεταμένη στα σκουπίδια, με βλέπω 40ρα να ακούω πάντα πάντα θα 'ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει και να πλαντάζω. Και πλαντάζω ήδη. Γιατί βλέπω πολύ καθαρά να ξετυλίγεται μπροστά μου ο δρόμος της μικροαστικής ζωής μου και αυτό φτάνει για να βυθιστώ ήδη σε κατάθλιψη. Όλα με πιέζουν. Πόνος στο στομάχι, πόνος στον αυχένα, πόνος στο δεξί χέρι. Άγχος πανικός αντικαταθλιπτικά. Άλλη μία ζωούλα που πέρασε και δεν ακούμπησε. Ομορφούλα, χαζούλα, τεμπελούλα, δουλίτσα, σχεσούλα, παιδάκια, αυτοκινητάκι, τριημεράκι, εγγονάκια, κηδειούλα. Κάνω εμετό όσο νιώθω τα πάντα να χάνονται στην ανυπαρξία και στο αδύνατο, να γίνονται μικρούλια. Γδέρνω τα χέρια μου και τα ματώνω σα να με πέταξες σε πηγάδι στο κέντρο της γης και προσπαθώ να ανέβω, μα συνειδητοποιώ πως δε γίνεται να φτάσω στην επιφάνεια και πέφτω να κλαίω. Όταν κουραστώ να κλαίω ξαναρχίζω να γδέρνω τους τοίχους προσπαθώντας να σκαρφαλώσω αλλά είναι θέμα χρόνου να πέσω κλαίγοντας. Τα μάτια μου βαραίνουν, ανυπομονούν να κλείσουν. Άλλοι πιάνονται από μία θρησκεία. Εγώ, εγώ δεν ξέρω ακόμα ποιο θαύμα περιμένω. Μία ευκαιρία να με βγάλω ψεύτρα, έναν από μηχανής θεό να με πετάξει από τον πάτο στην επιφάνεια. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη, αλλά αφού έτυχε και ζω με πιέζω προς το παρόν να περιμένω.